Gastartikel: een mosselsprookje

                                sprookje-2.jpg mossel.jpg sprookje.jpg

Onvoorstelbaar lang geleden toen de dieren nog niet werden ingespoten met allerhande antibiotica zodat ze allen op prille jonge leeftijd dramatisch overleden aan longontstekingen en andere bloeddorstige virussen, leefden er 2 vrolijke mosselen vrank en vrij.

Ze brachten de dagen door met het verorberen van sappig zeewier, het spelen van tikkertje op de golfbreker en het onophoudelijk plagen van de reuzenoctopus met het feit dat deze 8 armen had, maar geen benen noch lijf bezat.  Daarom riepen ze hem telkens weer de naam “Reuzenconstructiefoutus” toe.  Kortom: ze amuseerden zich te pletter in het grote sterk met olie en andere kankerverwekkende stoffen vervuilde sop.

De dagen kabbelden vrolijk voorbij als een flinke portie verse yoghurt in een oververhit kopje rozebottelthee en de 2 mosseltjes bleken meer en meer een onafscheidelijk team te vormen, waarvan onze Belgische Rode Duivels slechts enkel luidop nat van kunnen dromen.

Maar het was niet al rozengeur en manenschijn wat de klok sloeg in de Noordzee.  Af en toe sloeg de Koekoek de klok en deed die daarbij onbeschrijflijk veel pijn tot grote
ergernis van Moeder Mossel die daar allerminst gelukkig mee was.  Doch dit geheel ter zijde.

Kleine mosseltjes worden naarmate de jaren verstrijken groter en daarbij horen de bijpassende vreemde verlangens: ze wilden samen een gedurfde diamantpiercing laten zetten.  Niets of niemand kon hen dit uit hun pubermosselverstand praten.  Integendeel!  Na een tijdje werden ze het gezaag zo beu dat ze iedereen die hen op andere gedachten trachtte te brengen een keer ferm en zeer pijnlijk in hun enkels beten, waarop de gedurfde tegenstander zich steevast zachtjes wenend in een hoekje moest terugtrekken.

Zo gezegd, zo gedaan!  Beiden trokken hun regenjasje aan en gingen op stap richting mosselbank. Een diamanten piercing betaal je namelijk niet met zeeschelpjes.  Dit was het grote werk! De mosselbankdirecteur ontving hen beleefd zakelijk in zijn muffe kantoor en aanhoorde geduldig hun plan toen hij plots vol verwarring onderbrak en brulde: “Maar dat kan toch niet! Diamanten piercings zijn voor oesters en jullie zijn mosselen!”  Om zijn woorden nog wat extra kracht bij te zetten sloeg hij enkele keren knoeihard met zijn schelp op het bureau. Onze mosselvriendinnetjes hoorden de schelp kraken en dachten luidop: “Dat wordt weer een maandje kinesist lopen.”  Doch waren ze door deze uitval volledig van de kaart en dropen in een nooit geziene droefnis af.  Zonder kaart liepen ze bovendien nog eens een keertje volledig verloren wat pardoes een nutteloos extra uur van hun mosselleven vergde. Onderweg dwaalden hun verstand moeiteloos af naar windmolens op zee, nieuwe maatjes, Bertoli olijfolie en allerhande merken van portable pc’s. 

Eureka, dat was het!  Als de bliksem met hun rokjes hoog opgetrokken – tot groot jolijt van de bouwvakkers onderweg – snelden ze naar huis en stichtten daar pardoes een clubje met bijhorende website op.  Zo kwam alles toch nog goed en leefden ze nog lang en gelukkig in de mosselcyberwereld.  

Dank u wel, lieve Don Jerez voor dit prachtige sprookje! x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: